Lia Pieterse

Wat begon als 3 maanden tijd over hebben voor wat vrijwilligerswerk is inmiddels ruim 2 jaar dagelijks bezig zijn in een ‘community health center’ in Lamin.

Kort nadat ik was begonnen als vrijwilliger vroeg Annemieke of ik wat langer wilde blijven. Het contact met het team en het gemak waarmee de samenwerking over het algemeen verliep was haar opgevallen. Kon ik er nog een jaartje aan vast knopen? 

Nadat de eerste projectjes waren afgerond kreeg ik de functie van human resource manager. De taakfunctieomschrijving was leeg en in de loop van de tijd heb ik er mijn eigen invulling aan gegeven. Dienstroosters, functioneringsgesprekken, sollicitatiegesprekken, scholingsaanvragen zijn een onderdeel van mijn dagelijkse werk op dit moment. Daarnaast is stimuleren en controleren van kwaliteit van zorg een belangrijk item. Goede zorg (de Europese standaard) leveren voor een lokale prijs is een enorme uitdaging in elk Afrikaans land.

Die lat ligt hoog voor gemiddeld redelijk opgeleide verpleegkundigen en verzorgenden. Onze standaard is duidelijk anders maar ook cultuur en religie spelen een belangrijke rol in de zorg. Maar het mooie is, ‘we agree to disagree’.

Wat mij persoonlijk het meest raakt in Arfika en dus ook in de micro omgeving van het Lamin Health Center is de rechtsongelijkheid. Dit fenomeen is hier alom en het zal nog generaties duren eer dat voorbij gaat, als het al gaat lukken. Ik zie dit bij onze medewerkers die soms briljant en zeer ervaren zijn maar geen opleiding hebben. Daarnaast een stroom van sponsoraanvragen van jonge mensen die zo graag naar school willen. Bachelor Nursing, Lab Technician, Pharmacists, Midwife’s en ga zo maar door. Jonge mensen die stage komen lopen voor de ervaring maar dan heel erg hopen ook een studiebeurs te krijgen. We kunnen ze niet allemaal helpen maar doen ons uiterste best om in Nederland sponsoren te vinden. 

De laatste poging om geld in te zamelen was voor een collega die z’n hele opleiding had afgerond maar niet betaald. Zo erg dat je alle kennis in huis hebt maar geen bevestiging op papier. Met veel tamtam en inzet van mensen in Nederland is het gelukt dit geld bij elkaar te krijgen. Zijn blijdschap en dankbaarheid gaven me kippenvel. 

Hoe fijn ook, dit soort spontane acties zijn niet de oplossing voor de lange termijn. Een budget voor scholing, als was het maar voor één nieuwe student per jaar zou geweldig zijn. Het komt de kwaliteit van zorg ten goede, het verbindt goed personeel aan je instelling en geeft mensen een echte kans om te ontsnappen aan armoede en uitzichtloosheid.

Het team, de patiënten en zeker ook alle niet afrikanen die hier de revu passeren zijn een voortdurende inspiratie om door te gaan. Onze artsen, studenten, vrijwilligers, lokaal en in Nederland maken samen dat er verandering komt. 

Verandering komt er ook als het ziekenhuis op termijn financieel zelfstandig kan draaien. Dat is onze stip op de horizon. Bouwen, duurzaam maken en loslaten. 

De combinatie van kwalitatief goede zorg, opleiding en duurzaamheid verbinden zich in het mogelijk maken van een röntgenapparaat voor het ziekenhuis. Zovele mensen kunnen dan gezien worden voor Tuberculose, Covid, COPD of natuurlijk ook een ‘eenvoudige’ botbreuk. Een lokale prijs voor een diagnose die in behandeling en begeleiding van patiënten een groot verschil maakt en daarbij het ziekenhuis de financiële middelen geeft om zelfstandig door te groeien.

Soms denk ik wel eens, wil ik het nog wel loslaten, de baan en de uitdaging, het is té leuk. Maar het moet, dat is mijn echte uitdaging.